فقر عامل اصلی پیوستن به طالبان در افغانستان

 

گزارشی از خبرنگار بی بی سی

4سال پیش نیروهای آمریکایی ادعا کردند که در افغانستان بر طالبان پیروز شده اند. اما در سال گذشته درگیری ها شدت گرفته و میزان تلفات بالا رفته است.

همراه با ورود یگانهای تازه بریتانیایی به کشور، کیت کلارک از وضعیت امنیتی افغانستان گزارش می دهد.

در زابل با یک نیروی طالبان برخورد کردم که گفت اگر هویت او را فاش نکنم حاضر است با من گفتگو کند. او ۲۸ سال بود اما به خاطر زندگی سختی که پشت سر گذاشته بود، بسی مسن تر به نظر می رسید.

او با خوشرویی و نشاط از درگیری با نیرومندترین ارتش جهان حرف می زد.

او آشکارا گفت که به خاطر پول و امرار معاش به (طالبان) پیوسته است.

"آنها به من حقوق، لباس تازه، کفش، موتورسیکلت و یک تفنگ کلاشنیکوف دادند تا هفت یا هشت روز در ماه برای آنها بجنگم."

این مرد در زمان حکومت طالبان در افغانستان، به کشور همسایه پاکستان گریخته بود و بدترین شرایط را تحمل می کرد. اما وقتی پس از سقوط طالبان به افغانستان برگشت، دریافت که می تواند با پیوستن به طالبان درآمد خوبی داشته باشد.

او با منبع درآمد تازه اش توانست به خانواده خود کمک کند. اما در آبادی خود به هیچکس بروز نداده است که از کجا پول دریافت می کند.

فقر و محرومیت فراگیر

افراد طالبان به زور اسلحه از مردم آذوقه دریافت می کنند. آنها به روستائیان می گویند: "شما باید خوراک ما را تأمین کنید، چون ما به خاطر شما و در راه خدا جنگ می کنیم."

زابل یکی از فقیرترین استان های افغانستان است. از امدادها و کمکهای بین المللی در اینجا خبری نیست.

سرپرست یکی از سازمان های غیردولتی فعال در افغانستان عقیده دارد که تنها ۱۰ درصد از مجاهدان از روی ایمان و اعتقاد می جنگند و ۶۰ تا ۷۰ درصد آنها از روی نیاز مالی به ارتش طالبان پیوسته اند.

خیلی ها هم بر اثر ناراحتی از سوء استفاده های نیروهای آمریکایی یا مقامات و مأموران محلی دست به اسلحه می برند.

برای نمونه مقاماتی که پس از سقوط طالبان قدرت را در جنوب کشور به دست گرفته اند، از مقام خود سوء استفاده می کنند.

محمد ابراهیم، وکیل دادگستری و از اعضای کمیسیون حقوق بشر که در استان هیلمند فعالیت می کند عقیده دارد که بزرگترین مشکل در منطقه او دستگیری های ناموجه است.

به گفته او خیلی از مردم صرفا برای اخاذی و کسب پول دستگیر می شوند. افراد محروم و فقیر، در معرض آسیب و فشار هستند و از حمایت قانون برخوردار نیستند.

اتحادیه اروپا هم اسنادی دارد که دستگیری های غیرقانونی، آزار و شکنجه زندانیان را تائید می کند.

نشانه های مثبت

گفته می شود بسیاری از مردم به طالبان گرویده اند، نه به خاطر اعتقاد مذهبی، بلکه به این خاطر که گمان می کنند آنها امنیت را بهتر تأمین می کردند.

مقامات فاسد و مدیران ناکارآمد، مردم را به سوی طالبان می رانند.

گفته می شود که در هیلمند عاقبت استاندار خوبی زمام امور را به دست گرفته است. حاجی آرمان که در زابل متصدی امور گشته، صدها نفر را از ادارات دولتی اخراج کرده و به جای آنها افراد درستکار را به کار گرفته است. اهالی محل و سازمان ملل از اقدامات او راضی هستند.