سرمایه داری مردسالار، فعالین کاگری را شلاق زد 

شیوا سبحانی

باردیگر نظام تمامت خواه و ضد انسانی سرمایه داری با به رخ کشیدن فرهنگ پدر و مردسالارانه ی خویش، وجهه ی دیگری از سرکوب را به نمایش گذاشت. تغییر در رویه ی چگونگی سرکوب جنبشهای راستین اجتماعی طی چند دهه ی اخیر در سراسر دنیا، و تلاش برای  به انحراف کشیدن مقاومتها، عمده ترین مسئله ای است که در دستور کار دستگاه سرکوب سرمایه داری  قرار گرفته است.  بدون شک به بیراهه کشیدن حرکتهای راستین طبقه ی کارگر با توسل به حربه های  پنهان و استفاده از سازوکارهای فرهنگی، چه به لحاظ اقتصادی و چه به لحاظ تاثیرات افکار عمومی جامعه ی جهانی، می تواند کم هزینه تر و آسانتر کانالیزه شده و به نتیجه ی مطلوب صاحبان سرمایه منجر شود.

سرمایه داری مردسالار می کوشد با ایجاد شائبه در رابطه با مبارزه ی طبقه ی کارگر و در بطن آن جنبشها و خیزشهای زنان، تا آنجا که در توان دارد هرگونه فعالیتی را درهم بشکند و در همین راستا با استفاده از روابطی به نام اخلاقیات بورژوازی،  به شکل مزورانه ای اقدام به وارونه کردن تحرکات فعالین کارگری کرده است. صدور حکم شلاق و زندان تعلیقی برای فعالین کارگری به نام های سوسن رازانی و شیوا خیرآبادی، غالب حسینی و عبدالله  نمود بارز چنین برخوردهایی است. طبیعتا شلاق خوردن زنان در فرهنگ پوسیده ی حاکم بر جامعه ی امروز تداعی کننده ای بزه هایی است که از نظام سرمایه داری حاصل شده  و بار مسئولیت و تاوان آن همواره بر دوش طبقه ی کارگر سنگینی کرده است. اگر طبقه ی کارگر و زنان آن در طول تاریخ مبارزاتی خویش به گلوله بسته شدند، دربند شدند، تبعید و تهدید شدند، امروز با نوعی دیگر از سرکوب روبرو هستند که ضمن به چالش کشیدن هستی نوعی طبقه ی کارگر، می کوشد با ایجاد هراسهای فرهنگی و جعل هویت، که برخاسته از همان فرهنگ و همان مناسبات تولیدی است ضمن زیرسوال بردن ارزشهای مبارزاتی، فرم آن را نیز تغییر دهد. با این همه و در واقع، چنین سرکوبهایی می تواند منجر به آگاهی طبقه ی کارگر، عیان ساختن ماهیت قوانین موجود و ضد کارگری شده و متقابلا به پرورداندن عناصر مبارزاتی در بطن چنین واقعیتهایی بدل شود. واقعیت عینی اجتماع ما این است: سرمایه داری مردسالار فعالین کارگری را تنها به خاطر شرکت در مراسم اول ماه مه  شلاق زد.

30 بهمن 87