|
غول هنوز از شیشه بیرون نیامده است
در حالیکه بحران اقتصادی در ایران همچنان عمیق تر می شود و بحران
سیاسی علیرغم فروکش آن نشانی از پایان ندارد، اعتراضات کارگری در
نقاط مختلف ایران گسترش پیدا کرده است.
400 کارگر کارخانه آلومینیوم سازی اراک در اعتراض به عدم پرداخت حق
اضافه تولید دست به تجمع اعتراضی زده و با کندن تابلوی بسیج این
کارخانه نسبت به تصمیم بسیج برای خرید این واحد تولیدی اعتراض
کردند. همزمان کارگران شرکت صنایع اراک نیز در مقابل استانداری
استان مرکزی تجمع کرده و خواستار پرداخت 6 ماه دستمزدهای معوقه خود
شدند، 80 کارگر شرکت کنف کار رشت هم روز یکشنبه 24 آبان ماه در
اعتراض به عدم پرداخت مطالبات معوقه خود در مقابل استانداری گیلان
و اداره صنایع رشت تجمع اعتراضی برگزار کردند.
450 کارگر طرح توسعه پالایشگاه قدیم بندر عباس هم که از شهریور ماه
تاکنون دستمزدهای معوقه خود را دریافت نکرده اند روز 19 آبان ماه
به صورت یکپارچه دست به اعتصاب زدند.
250 تن از کارگران و رانندگان شرکت جهاد نصر سنندج، در روزهای 17
و 20 آبان ماه در اعتراض به عدم پرداخت 4 ماه دستمزدهای معوقه خود
دست به اعتصاب زدند و کارگران شرکت ماسه شویی "سنته" در شهر سقز
نیز برای دریافت مطالبات معوقه خود روز سه شنبه 26 آبان ماه برای
پنجمین روز متوالی دست به اعتصاب زدند.
از سوی دیگر برای چندمین بار طی هفته های اخیر دهها تن از کارگران
کارخانه واگن پارس اراک در اعتراض به عدم پرداخت 3 ماه دستمزدهای
معوقه خود اقدام به اعتصاب نمودند. كارگران كارخانه چينی حميد قم
هم روز دوشنبه 25 آبان ماه بار ديگر برای دستيابی به مطالبات خود
خيابان مقابل استانداری قم را مسدود کردند. کارگران شهرداری خرمشهر
نیز برای چندمین بار متوالی اعتصاب کرده و خواستار پرداخت مطالبات
معوقه خود شدند.
این در حالی است که طی هفته های اخیر کارگران لوله سازی اهواز،
کارخانه چینی البرز در استان قزوین، "مخابرات راه دور" در استان
فارس، "مهيامان" در اصفهان، کارگران خباز و کارگران شرکت پرریس در
سنندج، کارگران خباز در شهر سقز و کارگران شهرداری بوشهر نیز در
اعتراض به وضعیت شغلی و عدم پرداخت مطالباتشان و همچنین خواست
افزایش دستمزد، اقدام به اعتصاب و اعتراض نمودند.
رشد اعتراضات کارگری می رود تا به جنبش اعتراضی توده ای مردم توان
تازه ای ببخشد. همانطور که پیش بینی می شد شرایط عینی حاضر که ناشی
از تکامل روند های اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی موجود در جامعه
هستند، توده های هر چه وسیعتری از کارگران را برای تحقق خواسته های
اقتصادی شان به میدان مبارزه کشانده است. کارگران در جریان پیشبرد
مبارزات خود به تجربه می آموزند که دستیابی به خواستهایشان که ریشه
در زندگی روزانه آنها دارد چگونه با سد نیروهای سرکوبگر و حاکمیت
جمهوری اسلامی روبرو می شود. همین روند مبارزه است که کارگران را
در ابعاد توده ای به در پیش گرفتن روش های رادیکال تری در مبارزه
سوق می دهد. این روند عینی رژیم اسلامی را بشدت نگران کرده است.
باید تصویر موقعیت جنبش کارگری را در آینه دشمن نگاه کرد. رژیم
اسلامی در شرایطی که نمی تواند هیچگونه رفرم و اصلاحی در جهت بهبود
زندگی کارگران ایجاد کند، حتی نمی تواند حقوق معوقه کارگران را در
این شرایط فلاکت اقتصادی بپردازد، باز هم به حربه سرکوب روی آورده
است.
رژیم در روزهای اخیر فشار بر فعالین این جنبش را افزایش داده و در
اقدامی در همین راستا 5 تن از اعضای هیئت مدیره سندیکای کارگران
نیشکر هفت را روانه زندان کرد. همچنین "پدرام نصرالهی"، از فعالين
کارگری و عضو کميته هماهنگی برای کمک به ايجاد تشکل های کارگری، را
روز پنجشنبه 23 آبان ماه بازداشت و به قرنطینه زندان سنندج برده
است.
این
بربر
منشی رژیم در شرایط کنونی، بگیر و ببند فعالین کارگری، صدور موج
تازه ای از احکام اعدام، بازداشت فعالین جنبش دانشجویی، نظامی کردن
فضای شهرها، همه عکس العملی دفاعی هستند برای مقابله با وضعیت
کنونی.
رژیم به شدت نگران است که اعتراضات وسیع کارگران هر چند پراکنده
اند، اما از آنجا که خواستها و مطالبات مشابه ای دارند در ادمه و
تکامل خود به یک اعتصاب عمومی کارگری منجر شود. اعتصابی که می
تواند اعتراضات توده ای علیه رژیم را وارد فاز نوینی کند و روند
تشکل یابی طبقه کارگر را شتابی تازه ببخشد.
سران
رژیم می دانند که طبقه کارگر و مردم ایران این رژیم را نمی خواهند.
در جریان تظاهرات روز
۱۳
آبان شمار وسیعی از اعتراض کنندگان بی توجه به توصیه های موج سبز
موسوی، علیه خامنه ای و نظامش
شعار
دادند، مردم معترض در آن روز در نقاط مختلف شعار آزادی زندانی
سیاسی و جدائی دین از دولت را سر دادند. تظاهر کنندگان عکس های
ولی فقیه خامنه ای و احمدی نژاد را پایین کشیدند، پاره
کردند
و روی آن رژه رفتند.
پیشروی
سنگین و گام بگام و آهسته جنبش کارگری، و روند آرام رادیکالیزه
شدن اعتراضات توده های مردم و اتخاذ تاکتیک های متناسب با توازن
قوای موجود، توده ای شدن جنبش دانشجویی، همه حکایت از آن دارند که
اینبار و حداقل در این مورد تجربه انقلاب 57 تکرار نخواهد شد. در
انقلاب 57 ، 22 بهمن اوج رادیکالیزه شدن اعتراضات توده های مردم
نبود، بلکه بعد از قیام 22 بهمن بود که روند تعمیق خواستهای سیاسی
و دمکراتیک طبقه کارگر و توده های ستمدیده مردم ایران و پروسه
رادیکالیزه شدن جامعه آغاز شد. اما اینبار روند تعمیق مبارزات
کارگری و توده ای با طرح خواستهای شفاف و روشن از هم اکنون آغاز
شده است. اینبار به احتمال زیاد قیام کارگران و توده های مردم اوج
رادیکالیزه شدن انقلاب خواهد بود.
اما
انقلاب قدرت و توان خود را از طبقه انقلابی می گیرد. افق پیروزی
انقلاب را آمادگی عملی، یعنی سازمانیابی طبقه کارگر در تشکلهای
طبقاتی و سیاسی، استراتژی سیاسی روشن، شعارها و مطالبات شفاف و
مبانی تاکتیکی درست ترسیم می کند. طبقه کارگر هنوز بطور متشکل وارد
صحنه سیاسی جامعه نشده است. هنوز غول از شیشه بیرون نیامده است.
همین واقعیت و تلاش برای تحقق پیش شرط های یک انقلاب پیروزمند
کارگری، فعالیت و تحرکی صد چندان از
فعالین و پیشروان جنبش کارگری و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی و
همه
ما کمونیست ها می طلبد. به پیشواز این شرایط برویم.
گفتار
روز تلويزيون كومه له
سايت
حزب کمونیست ایران
http://www.cpiran.org
سايت
کومه له
http://www.komalah.org/Persian/Farsi.htm
سايت
پيام
http://www.payam.nu
|
