|
کارگران قربانیان محیط ناامن کار
قربانیان شرایط سخت و ناامن کار تحت حاکمیت نظام سرمایه داری
جمهوری اسلامی هر روزه افزایش می یابد. اگر چه رسانه های خبری که
از سوی فعالین کارگری اداره می شوند، به صورت روزانه گوشه های از
سوانح محل کار را منتشر می کنند، اما عدم تامین ایمنی محل کار از
سوی کارفرمایان، چنان گسترده است که آمار دقیقی در خصوص حوادث محل
کار در دست نیست.
در یکی از دردناکترین حوادث محل کار در ایران که طی روزهای اخیر
خبر آن منتشر شده، گفته می شود تاکنون 67 نفر از کارگران کارخانه
فارسیت شهر دورود در استان لرستان به دلیل عدم تامین امکانات ایمنی
از سوی مدیران شرکت و آلودگی محیط کار در این کارخانه، به بیماری
سرطان مبتلا شده و جانشان را از دست داده اند.
یکی دیگر از حوادث مهیب محل کار در ایران در اواخر فروردین ماه سال
جاری در معدن "باب نيزو" در شهرستان زرند در استان کرمان روی داد
که بر اثر انفجار گاز 12 کارگر جانباخته و 20 کارگر زخمی شدند.
انفجار در این معدن در سالهای 72 و 84 نیز منجر به کشته شدن 18
کارگر و زخمی شدن دهها کارگر دیگر شده بود. همچنین ریزش یک ساختمان
در دست احداث در منطقه سعادت آباد تهران در روز 10 تیر ماه سال
جاری نیز به کشته شدن 17 کارگر و زخمی شدن چندین تن دیگر منجر شد.
بنا به آمارهای ارائه شده از سوی دفتر آمار و محاسبات اقتصادي و
اجتماعي سازمان تامين اجتماعي جمهوری اسلامی، تنها در سه ماهه اول
سال جاری، 4 هزار و 426 کارگر در ایران که تحت پوشش این سازمان
قرار دارند دچار حادثه ناشي از كار شدند.
بر اساس این آمارها 25 تن از حادثه دیدگان جانشان را از دست داده،
67 کارگر به صورت کلی و 81 تن به صورت جزئی از کار افتاده و 251 تن
نیز غرامت نقض عضو دریافت کرده اند. البته این آمار تنها مربوط به
آن بخش از کارگران است که زیر پوشش بیمه سازمان تأمین اجتماعی اند
و آن شمار کارگرانی که بیش از دو سوم جمعیت کارگری ایران را شامل
می شوند و زیر پوشش این سازمان نیستند چنانچه در نتیجه هر اتفاق و
حادثه ای صدمه ای ببینند و حتی جان شان را از دست بدهند، در آمار
قربانیان حوادث محیط کار به حساب نمی آیند.
بر اساس گزارشات سازمان بهداشت جهانی و سازمان بین المللی کار بر
اثر بیماری های ناشی از مواد سمی در محل کار و ناامنی های محیط
کار، سالانه 270 میلیون حادثه در سطح جهان روی می دهند. در نتیجه
این حوادث، 160 میلیون نفر به بیماری های ناشی از کار مبتلا و 7
میلیون نفر دیگر به مصدومیت شدید و از کارافتادگی دچار می شوند.
بنا به آمارهای ارائه شده از سوی این سازمانهای بین المللی: سالانه
بیش از 2 میلیون کارگر جان خود را بر اثر بیماری های ناشی از مواد
سمی و حوادث روزمره محیط کار از دست می دهند.
با این وصف می بینیم که یکی از بزرگترین ارقام تلفات و ضایعات
انسانی در کنار جنگ ها، تلفات و ضایعات انسانی ناشی از محیط ناامن
کار در تولید سرمایه داری است. اگر جنگ یکباره هزار و هزارها
قربانی می گیرد، اما کار و تولید تحت حاکمیت سرمایه داری به نرمی ،
آرام آرام اما بطور دائم و روزمره قربانی می گیرد. قربانیان و
مصدومین این عرصه باید ابعاد غیر عادی پیدا کند تا بتواند افکار
عمومی را برانگیزد.
واقعیت این است که کل طبقه کارگر نسل پی نسل قربانیان کار و تولید
تحت حاکمیت سرمایه داری هستند. قدرت سرمایه در جان و رمق کارگران
نهفته است. سرمایه نیرویش را از تن و پیکر کارگر بیرون می کشد.
سرمایه برای آنکه بماند باید با ولع بیشتری نیروی کار کارگر را
بمکد. سرمایه داران در جنگ و رقابت با هم برای آنکه خودشان بوسیله
هم بلعیده نشوند باید هر چه بیشتر و شدید تر کارگر را استثمار
کنند. این قانون نوشته نشده و اعلام نشده سرمایه داری است. این
منطق زندگی سرمایه است که قدرتش از هر قانون دیگر بیشتر است. و هر
مدیر و کارفرمائی از آن تبعیت می کند.
حوادث و مخاطرات ناشی از کار، عدم ایمنی شرایط کار، مرگ ظاهرا
تصادفی و بیشمار، از کارافتادگی ها و پیری زودرس، نقض عضو، انواع
بیماری های مهلک ناشی از شرایط غیر بهداشتی کار تنها جلوه هایی از
رفتاری است که تولید سرمایه داری در حق کارگر می کند.
روشن است که برای پایان دادن به مصائب سرمایه داری باید خود این
نظام را از بیخ و بن برانداخت. برای آنکه توده های انسانی قربانی
کار و تولید سرمایه داری نباشند باید به حاکمیت سرمایه داری بر کار
و تولید اجتماعی پایان داد. باید حکومت کارگری تمام وسائل تولید را
از دست سرمایه داران خارج کند. تا پروسه تولید اجتماعی، را وا قعا
به پروسه ای انسانی و آگاهانه تبدیل نماید که نه تنها انسان ها
قربانی اش نباشند، بلکه تماما در خدمت رفاه، پرورش استعدادها و
ساختمان زندگی انسان های آزاد و برابر قرار گیرد.
این پاسخ نهایی و تنها پاسخ قاطعی است که طبقه کارگر باید به فلاکت
ها و سیه روزی های سرمایه داری و از جمله شرایط نامن کار و تولید
در این نظام بدهد.
اما تا وقتی که سرمایه داری حاکم است، تا وقتی که منطق سرمایه داری
حکم می کند و سیه روزی کارگران باقی است، راه مقابله در همه جا
همان اتحاد و نیروی طبقاتی متشکل و آگاه طبقه کارگری است که می
خواهد این نظام ضد بشری را به گور سپارد. اتحاد و نیروی طبقاتی
کارگران تنها ابزار مقابله با تحمیلات نظام سرمایه داری و سرمایه
داران و دولت آنهاست. در این زمینه یعنی در زمینه کاستن از مخاطرات
و صدمات و قربانیان کار و تولید سرمایه داری نیز باید نیروی متحد و
متشکل کارگران بکار بیفتد. در این زمینه مطالبات عاجل و فوری طبقه
کارگر عبارتند از:
بیمه کامل کارگران در مقابل صدمات و خسارات ناشی از کار، اعم از
اینکه در محیط کار یا خارج از محیط کار روی دهد. و بدون اینکه
کارگر نیازی به اثبات قصور کارفرما و یا مدیریت واحد تولیدی داشته
باشد. پرداخت خسارت به کارگران که در اثر سوانح و ضایعات ناشی از
کار دچار بیماری و نقض عضو می شوند و یا توانائی کار کردن را از
دست می دهند، به هزینه کارفرمایان و دولت و با تشخیص و نظارت
نمایندگان منتخب کارگران انجام می گیرد. هزینه تضمین ایمنی و
بهداشت محیط کار و تقلیل مخاطرات محیط کار به حداقل ممکن، نظارت و
معاینه پزشکی منظم در برابر مخاطرات و بیماری های ناشی از نوع کار
باید توسط کارفرمایان و دولت تامین شود.
هیئت های بازرسی کارگری با انتخاب مستقیم خود کارگران، عملی شدن
کلیه نکاتی که به بدان اشاره شد و شرایط دیگر مربوط به دستمزدها،
ساعات کار و غیره را در کلیه واحدهای تولیدی و هر مکانی که کارگران
در آن مشغول به کار هستند را تحت بازرسی و حسابرسی خود بگیرند.
نکاتی که بدان اشاره شد جزء هر قانون کار دمکراتیک است که بخواهد
حداقل مطالبات عاجل و فوری کارگران را قانونیت ببخشد و عملی سازد.
دستیابی به این نکات باید در دستور مبارزات کارگران علیه شرایط سخت
و ناامن و طاقت فرسای کار قرار گیرد.
گفتار
روز تلويزيون كومه له
سايت
حزب کمونیست ایران
http://www.cpiran.org
سايت
کومه له
http://www.komalah.org/Persian/Farsi.htm
سايت
پيام
http://www.payam.nu
|
