|
مبارزه متحدانه و سراسری شرط
پیشروی جنبش کارگری
طي روزها و هفته های اخير کارخانه ها و مراکز تولیدی مختلف ايران
شاهد اعتراضات و اعتصابات كارگري علیه اخراج ها و عدم پرداخت
دستمزدهاي معوقه كارگران بوده است. دامنه این اعتراضات به حدی بوده
كه کمیته امنیت ملی رژيم جمهوري اسلامي طي گزارشي در خصوص گسترش
اعتصابات کارگری، از نگراني دولت نسبت به اين مسئله خبر داده است.
مبارزات کارگران بر متن شرایط فلاکتبار اقتصادی در جریان است. به
نوشته روزنامه تهران امروز، "على حسينان" عضو هيات اجرايى خانه
كارگر رژیم در ورامين با تاكيد بر اينكه، در كشور ما نمىتوان با
حدود
265
هزار تومان زندگى كرد، از قانونگذاران و مسئولان امر سوال کرده كه
آيا در جريان اجاره خانه هاي
200
هزار تومانى هستيد؟ آيا با
60 تا 70
هزار تومان مىتوان چرخ زندگى را چرخاند؟
در همانحال مركز آمار ايران هم در تازه ترين گزارش خود اعلام كرده
است كه بر اساس تحقيقات اين نهاد 47 ميليون نفر از مردم ايران زير
خط فقر زندگي مي كنند. از طرف دیگر كارشناسان، خط فقر در شهرهاي
ايران را بيش از 780 هزار تومان برآورد كرده اند. اين کارشناسان
تاکید دارند كه بيش از 17 ميليون نفر از مردم ايران روزانه كمتر از
4 هزار و 300 تومان و حدود 30 ميليون نفر كمتر از 2 هزار و 600
تومان درآمد دارند.
اکنون و در دل این اوضاع فلاکتبار اقتصادی یکی از معضلات فعالین و
پیشروان جنبش کارگری پاسخگویی به این سئوال است که چگونه می توان
مبارزات کارگران را از پراکندگی بیرون آورد؟، چگونه می توان
مبارزات کارگران یک کارخانه را با مبارزات کارگران کارخانه های
دیگر متحد کرد؟. نگاهی به اعتراضات و اعتصابات کارگران در چند سال
اخیر نشان می دهد که کارگران به شرایط فلاکتبار اقتصادی و بی حقوقي
اجتماعی و تحمیل اختناق سیاسی در ایران تمکین نکرده اند. همه شواهد
حاکی است که کارگران همواره در حال مبارزه بوده اند. اما اشکال کار
عمدتا بر سر پراکندگی و تفرقه در مبارزات کارگری است. اعتراضات و
اعتصابات کارگری در کارخانه ای فرو می خوابد و در کارخانه ای دیگر
سر بلند می کند. گاها خواست های کارگران هم متفاوت است، مبارزاتی
متنوع و گسترده، اما پراکنده و محصور در چهارچوب کارخانه ها و
مراکز تولیدی منفرد. در طول این مبارزات کارگران هر کارخانه بدون
دخالت و گاهی حتی بدون مطلع شدن بخشهای دیگر کارگران، هر یک به
تنهایی در مقابل سرمایه داران و دولت حامی آنها قرار گرفته اند.
برای مقابله با فلاکت اقتصادی و بی حقوقی سیاسی باید به این وضع
خاتمه داده شود، باید این مبارزات متحد و هماهنگ گردند، زیرا این
لازمه هرگونه رشد جنبش کارگری و دستیابی به مطالبات کارگران است.
این شرط لازم ظهور طبقه کارگر به عنوان رهبر و پیشرو در مبارزات
توده ای است. طبقه ای که مظهر قدرت تحول بخش آن در اتحاد و همبستگی
است، نمی تواند به تداوم این پراکندگی و پراکنده کاری تن بدهد.
اما برای تبدیل مبارزات پراکنده به مبارزاتی سراسری و پیوند زدن
مبارزات کارگری کارخانجات مختلف به یکدیگر چه باید کرد؟، در شرایط
کنونی باید در دو جهت اصلی گام برداشت. اول تثبیت مطالبات و
شعارهای واحد مبارزاتی در میان کارگران، دوم مرتبط کردن فعالین و
پیشروان کارگری بخشهای مختلف جنبش کارگری به یکدیگر. بعبارت دیگر،
در شرايط نبود تشكلهاي توده اي كارگران، فقدان مطالبات و شعارهای
واحد و سراسری و فقدان ارتباط عملی مبارزاتی میان فعالین و پیشروان
کارگری در مقیاس سراسری، دو مانع اساسی در برابر سراسری و هماهنگ
شدن مبارزات کارگری است و فعالین و رهبران کارگری در این شرایط
باید تلاش خود را به رفع این دو مانع معطوف کنند.
وحدت در مطالبات و شعارها گام مقدم هر نوع وحدت در مبارزه است.
همین ساده ترین شکل وحدت از طریق مطالبات و شعارهای واحد به فعالین
و پیشروان کارگری امکان می دهد تا روحیه همبستگی و آگاهی طبقاتی،
تشکل پذیری و اعتماد بنفس و ایمان به قدرت طبقه کارگر را در میان
کارگران بالا ببرند.
همانطور که گفتیم شعارهای واحد و سراسری در عین عمومی و فراگیر
بودنشان، شعارهای مشخص و تعریف شده هستند. مطالباتی است که بر علیه
مشکلات و مصائب کل کارگران مطرح می شود و حل آن نیروی کل کارگران
را طلب می کند.
اکنون که همه کارگران با معضل دستمزدهای پایین تر از خط فقر، اخراج
و بیکارسازیهای گسترده روبرو هستند، اگر بتوان در این زمینه ها
شعار های واحدی را تثبیت کنیم، اگر بتوان خواست افزایش دستمزد
متناسب با نرخ تورم واقعی و تامین یک زندگی مرفه و مطالبه بیمه
بیکاری، برای مقابله با اخراج ها را به میان کارگران ببریم، آنگاه
اعتراض در هر کارخانه بر سر این مطالبات می تواند بصورت یک خواست
عمومی و طبقاتی مطرح شود و کلیه کارگران را به دخالت در تعیین
سرنوشت این مبارزه و به حمایت و همبستگی فراخواند و به میدان
کشاند.
در شرایطی كه مسئولین و ارگان های مختلف رژیم بارها اعتراف کرده
اند که دستمزد کارگران پایین تر از خط فقر قرار دارد، در شرایطی که
تورم و گرانی بیداد می کند، در شرایطی که بیکاری به یکی از اساسی
ترین معضلات اجتماعی تبدیل شده و رژیم اعتراف می کند که بیش از 65
درصد از کارگران از هیچ بیمه ای برخوردار نیستند، طرح خواست افزایش
دستمزدها و تامین بیمه بیکاری بیش از هر زمان دیگری از مقبولیت
اجتماعی برخوردار است.
این یک گام اساسی در جهت متحد کردن مبارزات کارگری است و امکان می
دهد تا حول این شعارهای واحد نیروی پراکنده کارگران را که هر کدام
در چهارچوب کارخانه های منفرد صرف مبارزات پراکنده برای مطالبات
متنوع می شود، حول خواستهای کل طبقه کارگر متمرکز کنیم و به حرکت
درآوریم.
هم جهت کردن، هماهنگی و همزمانی مبارزات کارگران در بخشهای مختلف و
جلب بموقع همبستگی و حمایت واحدهای مختلف از یکدیگر بدون ارتباط
جدی میان کارگران پیشرو و مبارزی که سر رشته مبارزه در واحدهای
مختلف را در دست دارند ممکن نیست. میان مبارزه اقتصادی و مبارزه
سیاسی طبقه کارگر دیوار چین وجود ندارد. میان این دو نوع مبارزه
ارتباط و تاثیر متقابلی وجود دارد. هر پیروزی در مبارزه اقتصادی
کارگران، تاثیر نیرومندی بر مبارزه سیاسی کارگران خواهد داشت.
مبارزه اقتصادی کارگران عاملی است که جنبش کارگری را به طرف مبارزه
سیاسی پیش می راند. در دل بحران سیاسی کنونی این روند سریع تر
اتفاق می افتد. خواست های اقتصادی و سیاسی کارگران سریعا در هم می
آمیزند. خواست آزادی زندانیان سیاسی می تواند در کنار خواست افزایش
دستمزدها و بیمه بیکاری بر پرچم مبارزات طبقه کارگر حک شود.
فعالین و پیشروان کارگری به هر درجه که بتوانند وحدت و هماهنگی در
مطالبات و عمل مبارزاتی کارگران بوجود آورند، جنبش کارگری یک گام
به خروج از حالت دفاعی کنونی و اعتلا در مبارزاتش نزدیک تر می شود
و آمادگی رهبری اعتراضات توده ای را پیدا می کند.
گفتار
روز تلويزيون كومه له
1
بهمن ماه 1388
21
ژانویه 2010
سايت
حزب کمونیست ایران
http://www.cpiran.org
سايت
کومه له
http://www.komalah.org/Persian/Farsi.htm
سايت
پيام
http://www.payam.nu
|
